Increasing Saving Behavior Through Age-Progressed Renderings of the Future Self
افراد عموما کمتر از میزان لازم برای بازنشستگی پسانداز میکنند. در آمریکا، بیش از نیمی از خانوادهها حتی به حداقلهای مالی لازم برای دوران بازنشستگی نمیرسند، و این مشکل با افزایش طول عمر و کاهش کارایی سیستمهای حمایتی بدتر هم شده است.
مقالهٔ حاضر یک راهحل کاملاً متفاوت پیشنهاد میکند:
تقویت ارتباط روانشناختی با «خود آینده» از طریق مشاهدهٔ تصویری واقعی و سهبعدی از چهرهٔ خود در ۶۰–۷۰ سالگی.
چرا ارتباط با خود آینده مهم است؟
پژوهشهای فلسفی و روانشناختی (مانند Parfit) نشان میدهند که انسانها اغلب «خود آینده» را مانند یک شخص غریبه تصور میکنند.وقتی این اتفاق میافتد: منافع آینده کماهمیت میشوند، تصمیمگیریهای کوتاهمدت غالب میشوند و پسانداز کاهش مییابد.
یافتههای عصبی نیز نشان میدهند که مغز در مواجهه با تصویر آیندهٔ خود مانند مواجهه با چهرهٔ یک فرد دیگر واکنش نشان میدهد. به همین دلیل است که انسانها حتی وقتی میدانند “باید پسانداز کنند”، باز هم تصمیمات لحظهای و احساسی را ترجیح میدهند.
ایدهٔ اصلی پژوهش میگوید ، اگر افراد نسخهٔ سالخوردهٔ خودشان را ببینندیک تصویر واقعی و دقیق ارتباط ذهنی آنها با آینده تقویت میشود و درنتیجه تصمیمهای بلندمدت مسئولانهتری میگیرند. برای آزمون این ایده، چهار مطالعهٔ تجربی انجام شد.
مطالعهٔ ۱: واقعیت مجازی و تماشای «خودِ آینده» (صفحات 4–7 مقاله شامل تصاویر محیط VR است.) شرکتکنندگان داخل یک محیط واقعیت مجازی قرار گرفتند. در مقابل آنها یک آینه مجازی وجود داشت که تصویر سهبعدی خودشان را نشان میداد: گروه اول: نسخهٔ فعلی
گروه دوم: نسخهٔ ۷۰ سالهٔ خودشان
نتیجه جالب بود افرادی که چهرهٔ پیرشدهٔ خود را دیدند: دو برابر بیشتر از گروه کنترل پول را به حساب بازنشستگی اختصاص دادند. (میانگین ۱۷۲ دلار در مقابل ۸۰ دلار)
مهمتر اینکه این اثر بهخاطر ناراحتی یا غمگین شدن از دیدن چهرهٔ پیر نبود؛ آزمونهای هیجانی چنین چیزی را نشان ندادند.
مطالعهٔ ۲: حذف اثر «توقع پژوهش» و مقایسه با چهرهٔ یک فرد غریبه
برای اطمینان از اینکه شرکتکنندگان صرفاً «فکر نمیکنند باید بهتر عمل کنند»، محققان:
چهرهٔ پیرشدهٔ خود فرد رابا چهرهٔ پیرشدهٔ یک فرد ناشناس مقایسه کردند. باز هم افرادی که چهرهٔ آیندهٔ خودشان را دیدند و در سه شاخص مختلف (دو آزمون انتخاب بین پاداش فوری/دیرهنگام و یک آزمون تخصیص هزینه در دوران بازنشستگی) تمرکز بیشتری بر آینده و انتخابهای بلندمدت نشان دادند. این نشان میدهد که اثر حاصلِ “دیدن خودِ آینده” است، نه صرفاً دیدن پیری یا فعالشدن یک فکر اجتماعی.
مطالعهٔ/ آ3: نسخهٔ آنلاین، بدون واقعیت مجازی نشان داد که این اثر را میتوان در اینترنت و با عکسهای معمولی نیز ایجاد کرد. (صفحات 8–9 مقاله تصویری از اسلایدر و عکسهای متغیر را نشان میدهد.)
محققان:از کاربران عکس گرفتند/آنها را به نسخهٔ ۶۵ ساله تبدیل کردند/ یک ابزار آنلاین ساختند که هنگام انتخاب درصد پسانداز، چهرهٔ آینده با حالتهای احساسی نشان داده میشد:
پسانداز کم → چهرهٔ غمگین
پسانداز زیاد → چهرهٔ خوشحال
نتیجه
گروه «چهرهٔ آینده» به طور معناداری: پسانداز بیشتری (میانگین ۶.۷٪ از درآمد) نسبت به گروه «چهرهٔ فعلی» (۵.۲٪) انتخاب کردند. مطالعهٔ 3 ب/ نسخهٔ سادهتر و شرکتکنندگان بزرگسال از سراسر کشور. چهرهها حالت احساسی نداشتند (برای جلوگیری از اثر صرفاً عاطفی).
شرکتکنندگان از «بازار کار آنلاین» بودند، نه دانشجو. با وجو این نتایج تغییر کرد. افراد در گروه «خود آینده» پسانداز بیشتری انتخاب کردند (۶.۱۷٪ در برابر ۴.۴۱٪).و مهمتر از همه آن بود که احساس پیوستگی با خود آینده در آنها افزایش یافت. این یعنی دیدن چهرهٔ آینده مستقیماً موجب تقویت ارتباط ذهنی با آینده میشود. مفهوم کلیدی: Future Self-Continuity
مقیاسی که مقاله از آن استفاده میکند (نمودار صفحه 11) نشان میدهد: هرچه فرد شباهت و نزدیکی بیشتری بین خود فعلی و خود آینده احساس کند، تمایل بیشتری برای پسانداز دارد.
نتایج مطالعات نشان داد: افزایش پیوستگی با خود آینده → افزایش رفتارهای مالی مسئولانه
نتیجهگیری کلی پژوهش
این مقاله اولین بار نشان میدهد که:
نشاندادن نسخهٔ سالخوردهٔ واقعی و قابلباور از فرد
میتواند رفتارهای مالی بلندمدت، مخصوصاً پسانداز، را بهطور معناداری بهبود دهد.
عنوان اصلی :
Increasing Saving Behavior Through Age-Progressed Renderings of the Future Self